Starszy o rok, po raz kolejny, nabieram dystansu.

Rok temu zarzucałem sobie, że tylu założonych przed przełomem spraw, rzeczy, celów, etc. nie udało się … Dziś, kiedy tylko o rok starszy, jestem w tak innym miejscu, kiedy kupiliśmy nasz dom i staramy się zamknąć w nim nasze marzenia, wiem że nie ma się co łamać.

Kilka dni temu z m zastanawialiśmy się, co będziemy robić w wieku 57 lat. Już dawno nie maiłem takiego ładowania baterii. Ładowania po mega stresie przeprowadzki, starć z sobą i Pluto o każdą rzecz, która wymykała się planom i próbie uporządkowania chaosu.

Przeszliśmy przez kolejną próbę a nawet próby. W pracy ciągle za mało czasu, ale chyba jeszcze nigdy nie czułem się taki spełniony i nie miałem takiego partnera do dyskusji jak szef sąsiedniego działu.

Jechaliśmy z m z Psiego Pola na Biskupin przez Swojczyce. Zapytałem, czy potrafi sobie wyobrazić, że tu mieszka. Odpowiedziała rezolutnie, że wiele rzeczy jest sobie w stanie wyobrazić, pytanie tylko po co. Wątek o braku potrzeby wyobrażania sobie rzeczy zbędnych przewinął się w czasie tego weekendu jeszcze kilka razy.

Wczoraj kiedy oboje nie mogliśmy się zebrać do pracy oddaliśmy się rozmowie o tym, co dzieje się realnie, choć jest takie niewyobrażalne. Wyobrażanie sobie tego, co dzieje się realnie staje się jedyną formą oswajania tego.

Czasem łapiemy się na zblazowaniu. Dobrze, że równie często a może i częściej łapiemy się na tym, że życie jest zaskakujące.

Wczoraj też uzmysłowiłem sobie w jak wielu sytuacjach nie dałem się ponieść. Anna byłaby ze mnie dumna, ja się po prostu cieszę.

Zastanawiałeś się może, jak własnymi wspomnieniami, niczym pies moczem, otagowujesz przestrzeń wokół siebie. Gdzieś na granicy dejavu i, w na swój własny sposób skatalogowanych, wspomnień nie zauważasz tego, co oznaczyłeś. Gdybyś był psem miałbyś inne podejście. Może psy mają pamięć złotej rybki, nie czują znudzenia czy zblazowania. Nawet jeśli poczują własny mocz, doznaczają teren tak na wszelki wypadek.

Nam zwykle potrzeba dłuższej przerwy, żeby na te nasze otagowane przestrzenie spojrzeć ze zdrowym dystansem, przestać czuć w nozdrzach jedno wielkie zblazowanie.

Kilka przejażdżek starymi miejscami uświadomiło mi, jak wiele historii mógłbym / chciałbym spisać, żebym mógł do nich wrócić wtedy, gdy własna pamięć wracać nie pozwoli.